حسين ع و مجالس يادبود و ايام عاشوراى او خوانده بود چگونه با دست خالى از هر گونه سلاح قدرتمندترين سلاطين جبار را از تخت خود پائين كشيده‌اند . آرى ما با چشم ديديم چگونه خون حسين در عروق آنها به جريان افتاد و تمام محاسبات سياسى و نظامى ابرقدرتها را بر هم زد . آيا اين پيروزى حسين ع و يارانش نبود كه توانستند بعد از 13 قرن چنان قدرتنمايى كنند ؟ سؤال ديگر سؤال ديگرى نيز در اينجا مطرح مىشود ، و آن اينكه آيه فوق مىگويد : در روز قيامت عذر خواهى ظالمان مؤثر نيست ، در حالى كه در « آيه 36 سوره مرسلات » مىخوانيم در آن روز اصلا به آنها اجازه عذر خواهى داده نمىشود وَلا يُؤْذَنُ لَهُمْ فَيَعْتَذِرُونَ اين دو چگونه با هم سازگار است ؟ در پاسخ بايد به دو نكته توجه كرد : نخست اينكه روز قيامت مواقفى دارد كه شرائط آن با هم متفاوت است ، در پاره اى از مواقف زبان از كار مىافتد و دست و پا و اعضاء و جوارح به سخن مىآيند و گواهى مىدهند ، اما در پاره اى ديگر از مواقف زبان گشوده مىشود و انسان سخن مىگويد ( چنان كه آيات 65 سوره يس از يك سو ، و آيات گذشته همين سوره در باره گفتگوها و مشاجرات دوزخيان شاهد اين مدعا است ) . بنا بر اين هيچ مانعى ندارد كه در بعضى از مواقف اجازه عذرخواهى به آنها داده نشود ؟ در حالى كه در مواقف ديگر عذرخواهى مىكنند اما سودى ندارد . نكته ديگر اينكه : گاه انسان سخنى مىگويد اما بىفايده و بيهوده است ، در چنين موارد گويى اصلا سخنى نگفته ، بنا بر اين جمله « به آنها اجازه عذر خواهى